“In de ruit zag ik een gedaante die op mij leek, maar ze was kleiner, een miniatuurversie van mezelf die me aankeek met een blik die ik niet kende. Ze was er gewoon, een vertrouwde gedaante in een wereld die langzaam vloeibaar werd.”

 

In Haar vertrouwde gedaante draait het om de vraag hoe jij je tot jezelf verhoudt. De hoofdpersoon raakt geobsedeerd met een vrouw die ze in de spiegel ziet: is het iemand die haar iets wil vertellen over haar leven? Of is zij het misschien zelf wel? De hoofdpersoon wordt langzaam gek… Of zijn het de mensen om haar heen, die niet lijken te zien hoe ingewikkeld het bestaan is, die gek zijn?

 

De naamloze hoofdpersoon is moeder en echtgenote, maar voelt zich steeds minder thuis in deze rollen. Wie is ze nou echt? Denkend aangemoedigd te worden door de gedaante in de spiegel gooit ze het roer om. De zoektocht naar het zijn van jezelf staat dus centraal in dit ontroerende boek.

 

Daarnaast speelt Eva Meijer, de schrijfster van het boek, met de grenzen van wat echt is. Is de werkelijkheid waar te nemen met je zintuigen. Of zijn persoonlijk gekleurde ervaringen net zo echt? Door mee te kijken met het leven van de hoofdpersoon word je aan het denken gezet: haar ervaringen lijken levensecht, maar haar man en kind twijfelen hieraan. De vloeibare wereld die wordt omschreven staat symbool voor deze scheiding. Dit raakt aan de vraag of mensen in staat zijn om de wereld objectief te beschouwen. Zien wij de dingen om ons heen zoals ze zijn of kijken we altijd door een bepaald filter? Misschien worden we beperkt door onze taal, social media en andere dingen.

 

Haar vertrouwde gedaante is een korte roman die verschillende interessante thema’s raakt. Het is een boek dat je blijvend aan het denken zet en toch is het niet ingewikkeld.